Ciekawostki

Badacze dowodzą, że nasza płeć jest "zlokalizowana" w mózgu

Mózg płodu może być "zaprogramowany" na daną płeć na długo przed rozwojem narządów płciowych - o naukowych przesłankach nowej teorii determinacji płci informuje tygodnik "New Scientist". Obecnie wśród biologów panuje dogmat, że o męskiej płci zarodka decyduje aktywność genu SRY znajdującego się na męskim chromosomie płciowym Y. Gdy brak tej aktywności, u zarodka rozwijają się żeńskie narządy rozrodcze, a płeć rodzącego się dziecka określa się jako "żeńską". Zachodzi to najczęściej wtedy, gdy żeńską płeć zarodka można przewidzieć na podstawie jego zestawu chromosomów płciowych - tj. pary XX (czyli tzw. chromosomów żeńskich). Jednak może to również zdarzyć się wówczas, gdy mimo obecności pary XY, potencjalnie związanej z płcią męską, gen SRY nie ulegnie aktywacji. Według tej teorii, kluczowym zjawiskiem w procesie determinacji płci jest więc aktywacja genu SRY i rozwój genitaliów. Następstwem ich rozwoju jest z kolei produkcja odpowiednich hormonów płciowych, które krążą w organizmie i określają "płeć" naszego mózgu. Ostatnio naukowcy z University of California w Los Angeles pod kierunkiem Erica Vilaina podjęli na nowo kwestię, od czego naprawdę zależy płeć człowieka. Okazało się, że mózgi mysich zarodków "męskich" i "żeńskich" wykazują różnice w aktywności 50 różnych genów na długo, zanim można spodziewać się aktywacji genu SRY. "Po raz pierwszy wykazaliśmy, że niektóre geny są aktywowane w mózgach zarodków zależnie od płci" - mówi Vilain. Według badacza, to właśnie procesy zachodzące w mózgu mogą mieć wpływ na determinację płci jeszcze zanim nastąpi rozwój narządów płciowych. Teraz badacze muszą dowieść, że te geny faktycznie wpływają na płeć nie tylko u myszy, ale też u ludzi. To byłoby znacznie bardziej przekonujące niż proste wykazanie różnic w aktywności genów. Według autorów, jeśli ich teoria zostanie potwierdzona w dalszych badaniach, może w przyszłości ułatwić wyjaśnienie, dlaczego niektóre osoby czują się dosłownie uwięzione w ciele o niewłaściwej płci. Zjawisko to zachodzi w przypadku transseksualizmu, który polega na dramatycznym rozdźwięku pomiędzy tożsamością płciową a anatomicznymi cechami płciowymi. {PAP}

Transseksualiści częściej są leworęczni

Leworęczność jest częstsza wśród transseksualistów - donosi najnowszy numer "Archives of Sexual Behavior". Oba zjawiska mogą mieć podłoże hormonalne. Brytyjscy naukowcy z Charing Cross Hospital w Londynie, dr Richard Green i Robert Young, wykazali, że ludzie transseksualni są rzadziej praworęczni. Badania prowadzone na grupie ponad 500 osób transseksualnych wykazały, że większość z nich jest lewo- albo oburęczna. Leworęczność jest najprawdopodobniej związana z działaniem męskich hormonów płciowych w czasie ciąży. Testosteron, który poza jądrami produkowany jest także w korze nadnerczy mężczyzn i kobiet, może wpływać na rozwój mózgu. Hipotezy dotyczące płci mózgu odnoszą się właśnie do działania hormonów płciowych na płód. Wydaje się, że leworęczność, która wiąże się z rozbudową połączeń między półkulami mózgowymi, wynika właśnie ze stymulacji hormonalnej w okresie ciąży. Homoseksualizm i transseksualizm także mogą być związane z działaniem hormonów w okresie rozwoju płodowego. Hipotezy te nie są udowodnione, ale wydaje się, szczególnie w przypadku transseksualizmu, że na kształtowanie preferencji seksualnych i tożsamości płciowej mają wpływ hormony - żeńskie estrogeny i męskie androgeny. Wykrycie związku pomiędzy transseksualizmem a leworęcznością potwierdza tylko ich genezę. Najprawopodobniej kształtowanie preferencji dotyczących pisania daną ręką, jak i preferencji seksualnych i identyfikacji z własną płcią ma miejsce na etapie rozwoju płodowego, kiedy kształtowany jest mózg dziecka. {PAP}

^ back to the top ^